ἁμάρτημα

G0265 G:N-N

sin

ἁμάρτημα , -τος, τό (ἁμαρτεῖν, see supr.), [in LXX for חַטָּאָה, עָוֺן etc. ;] an act of disobedience to divine law (Lft., Notes , 273), a sinful deed, a sin : Mrk.3:28-29 , Rom.3:25 , 1Co.6:18 , 2Pe.1:9 , WH, mg.; αἰώνιωv ἀ. ( DCG , i, 788a), Mrk.3:29 (for exx. from π., see MM, VGT , see word).† SYN. : ἀγνόημα, ἁμαρτία, ἀνομία, ἀσέβεια, ἥττημα, παράβασις, παρακοή, παρανομία, παράπτωμα (ν. Cremer, 100; Tr., Syn. , § lxvi; DB , iv, 532; DCG , l.with; Westc, Eph. , 165 f.) (AS)